ThuiswedstrijdenVan de Tribune

Overwinning in stijl, onderweg naar een miraculeuze wederopstanding

Roda JC en RKC Waalwijk kennen een rijke historie tegen elkaar. Hoewel de meeste onderlinge duels werden afgewerkt in de Eredivisie, staat het affiche inmiddels ook alweer voor de achtste keer op het programma in de Keuken Kampioen Divisie. RKC, nee, dat is bepaald niet de favoriete tegenstander van Roda JC. De term angstgegner valt dan ook vrijwel altijd wanneer beide ploegen in Kerkrade de degens kruisen.

Een seizoen waarin dat fenomeen nog maar eens werd onderstreept, was 2009/10. U weet wel: het jaar na de ‘bijna-teloorgang’ van de club. Ook toen verloor Roda de uitwedstrijd in Waalwijk en moest het zich in eigen huis zien te revancheren.

De context van het seizoen

Het fusiespook werd in april 2009 verdreven en wonder boven wonder wist Roda JC zich via zo ongeveer alle denkbare achterdeuren te handhaven in de Eredivisie. De zomer die volgde werd vervolgens – hoe kon het ook anders in die tijd? – bijzonder roerig.

Financieel had Roda geen cent te makken. De club moest op alle mogelijke manieren ‘sjtrekke noa de dekke’. Aan technisch directeur Martin van Geel de ondankbare taak om een selectie samen te stellen met een portemonnee waar welgeteld niets in zat.

Toch waren er lichtpuntjes. Talenten als Willem Janssen, Ruud Vormer, Anouar Hadouir en Przemysław Tytoń bleven binnenboord. Daarnaast werd met Mads Junker en Morten Skoubo de nodige ervaring voor de spitspositie binnengehaald. Trainer Harm van Veldhoven had inmiddels een half jaar kunnen wennen aan Kerkrade en moest vanaf de zomer van 2009 de vruchten van zijn werk gaan plukken.

Althans, dat was de hoop

In de eerste maanden van het seizoen leek daar namelijk nog weinig van terecht te komen. Er werd weliswaar beter gevoetbald, maar bij het ingaan van de winterstop vond Roda zichzelf terug op de vijftiende plaats. Opnieuw leek het een seizoen te worden waarin handhaving zo ongeveer het hoogst haalbare was.

Leek

Want na de winterstop begon de ploeg van Van Veldhoven plotseling te draaien. Zijn kenmerkende 4-4-2-formatie, met een ruit op het middenveld, staat bij veel supporters tot op de dag van vandaag in het geheugen gegrift. Roda begon te winnen. En te winnen. En nóg eens te winnen.

Zeker in eigen huis bleek de Kerkraadse equipe schier onverslaanbaar.

De wedstrijd

Wie wint, stijgt. En dat stijgen op de ranglijst hield eigenlijk niet meer op tot het einde van het seizoen 2009/10.

Midden in een ijzersterke reeks tussen eind januari en april wachtte de thuiswedstrijd tegen RKC Waalwijk. De Brabanders waren een jaar eerder gepromoveerd naar de Eredivisie, maar zouden na één seizoen alweer afdalen. Een klassiek gevalletje: te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken.

Toch had Roda nog een appeltje met RKC te schillen. De eerdere uitwedstrijd in Waalwijk was namelijk met maar liefst 4-1 verloren gegaan. Er viel dus iets recht te zetten.

En rechtzetten, dat deed Roda.

Inmiddels had de ploeg in het hele land lof geoogst voor de manier waarop het voetbalde. Uitgaan van eigen kracht, druk zetten waar het kon en bovenal: dodelijk counteren zodra de ruimte zich aandiende.

De opstelling: Tytoń – De Fauw – Saeijs – Kruiswijk – De Jong – Delorge – Vormer – Bodor – Janssen – Skoubo – Junker.

RKC dacht na een vroege treffer van Charlison Benschop nog even dat er iets te halen viel in Kerkrade. Maar na ongeveer 23 minuten zette Roda orde op zaken. Morten Skoubo maakte op zijn kenmerkende wijze de gelijkmaker.

Vervolgens werd Roda een handje geholpen door RKC’er Jurgen Collin, waarna het podium volledig vrij was voor Mads Junker.

In de 62e, 69e én 81e minuut sloeg ‘The Danish Dynamite’ toe. Een loepzuivere hattrick in nog geen twintig minuten tijd. Roda walste over RKC heen en bleef volop in de race voor de play-offs.

Maar die wedstrijd in april 2010 draaide achteraf om veel meer dan alleen de punten.

Roda-RKC stond die avond eigenlijk symbool voor iets wat supporters bijna waren kwijtgeraakt: trots.

Een seizoen eerder hadden we zoveel narigheid meegemaakt. Onze club was letterlijk en figuurlijk bijna verdwenen. Het voortbestaan hing aan een zijden draadje en sportief ontsnapte Roda ternauwernood aan degradatie.

En dan, nog geen jaar later, stond daar op een mooie lenteavond in april ineens weer een ploeg waar Kerkrade trots op kon zijn.

Roda was weer springlevend.

De ploeg had een eigen gezicht, een herkenbare speelwijze en maakte het vrijwel iedere tegenstander in de Eredivisie lastig. Waar een jaar eerder nog werd gevochten voor het pure voortbestaan, sleepte Roda op de laatste speeldag van het seizoen ineens de play-offs binnen.

Niet de play-offs tegen degradatie.

Nee.

De play-offs om Europees voetbal.

Misschien tekent juist dat de club Roda JC wel het beste. We hebben door de jaren heen ontzettend pijnlijke momenten moeten slikken. Momenten waarop het soms leek alsof er geen weg meer terug was. Maar even zo vaak wist de club zich vanuit een haast verslagen positie weer terug te knokken naar betere tijden.

Het seizoen 2009/10 was daar misschien wel een van de mooiste voorbeelden van.

De hoogconjunctuur van ‘de strijders van Van Veldhoven’ zou uiteindelijk nog tot 2012 duren. Toen vertrok Harm van Veldhoven uit Kerkrade.

Wat hij achterliet?

Een heleboel prachtige herinneringen.

En die avond tegen RKC was er daar absoluut één van.